Za oknem piękne słońce, na termometrze +3. Otworzyłam okno i spojrzałam w prawo

Jak widać, do kotów mam bardzo blisko, a teraz kiedy drzewa przy obwodnicy nie mają liści, widzę nawet dach altanki. Dawniej, jak te drzewa były małe, to nawet koty widziałam, bo wiecznie na dachu siedziały.

Boluś też wiosnę poczuł i wybrał się na polowanie. Od lat wszystkie koty polują właśnie tu, na terenie studni głębinowej. 

Jak tylko nas zobaczył pobiegł do dziury w płocie i wybiegł na aleję. Tosia też już tam była. 

Wybieraliśmy się w górę, na szczyt. Tosia prowadziła, ale po drodze oczywiście, to nieszczęsne, płytkie oczko, zamarznięte całkowicie. Bolek już tam nie wchodził, bo patrzeć na to nie może - taki wrażliwy na los rybek.

Na działkach, w dalszym ciągu łaty zmarzniętego śniegu. Śliskie bardzo i twarde - Figa niepocieszona.

Całe dolne aleje w takich kałużach, więc spacer jedynie w górę. Niestety wiało dość mocno, im wyżej, tym bardziej.

Tosia wstąpiła by łapę do swej prywatnej norki włożyć, ale norka zalana i nawet jej nie widać.

Tu już wiało mocno. Na gałęziach foliowe reklamówki przyniesione przez wiatr szeleściły złowrogo. Po betonowych ścieżkach toczyły się pozrywane plastikowe butelki przerobione na wiatraki-antykrety. Sceneria jak w horrorze. Tosia miauczeć zaczęła, Bolek też niespokojny. 

Wbiegła dalej, zaatakowała sznurki powiewające na wietrze i dała nura pod zbiornik na deszczówkę. Wyszła i podeszła do mnie miaucząc głośno.

Pojęcia nie miałam o co jej chodzi.

Pomiziała się i pobiegła do kępy iglaków na następnej działce. 

Bolek pobiegł na drugą stronę alei.

Po chwili, na szczycie pojawił się człowiek - koty pochowały się. 

Pierwszy wyszedł Bolek gotowy do dalszego spaceru. Tosię widziałam pod krzakiem - miauczała. Mimo nawoływania nie wyszła. Ostatnio zatrzymuje się w tym własnie miejscu i dalej iść nie chce. Jakaś magiczna granica wyznaczona może przez innego zwierza, albo Tosia słyszy coś, co ją przeraża.

Bolek szedł w górę, bo on odważny jest lew. Wiało jednak bardzo, a w górze słychać było dziwny furgot. Aparatu w ręku utrzymać nie mogłam i sama ledwo stałam - zawróciliśmy.

Tosi bardzo to odpowiadało i radośnie pobiegła w dół.

I tak, moje ambitne plany wiatr potargał.