Śnieg topnieje, temperatura na plusie. Wyjrzałam przez okno i przed blokiem zobaczyłam bazie na wierzbie, no to będzie wiosna.

Boluś już nie spał, najwyraźniej też rozglądał się, gdzie ta wiosna.

Wygimnastykował się trochę i zszedł.

Po chwili zobaczyłam, że na mojej wierzbie mandżurskiej też jest już jeden kotek, ale taki trochę inny.

Tosia znowu nie przyszła - pewnie pierwsza o tej wiośnie chce rozgłosić. Spotkaliśmy ją na naszej alei - czekała pod cyprysem. Praktyczna dziewczyna (nic dziwnego, że karierę robi), po co miała w dół gdzie błoto iść, skoro zaraz spacer w górę - to już poczeka. Świat się nie zawali, jak się trochę zaniepokoimy, a ile radości, że jest - ta to umie przyjemności człowiekowi sprawiać.

Na działce bokserki Bery goście byli - człowiek na drzewa wchodził i coś przy budkach lęgowych majstrował (też się o tej wiośnie dowiedział). Bolek asekuracyjnie wszedł głebiej w działki

by nie spotkać się z gościem, który pod drzewem czekał i szczekał

Tosia poszła jego śladem, tylko szybciej. Boluś wyszedł na aleję dopiero koło płotu, bo w każdej chwili można na płot wskoczyć. Tosię widziałam i słyszałam dalej pod tują. Bolek sprawdził, czy czasem pies go nie goni

i przeszedł na drugą stronę

bo od początku planował lustrację kompostownika pod płotem. Normalnie, to on przez działkę Bery by przeszedł i dalej przy siatce, a tak drogi musiał nadłożyć i to całkiem niepotrzebnie, bo w kompostowniku nic ciekawego nie było.

A właściwie dobrze, że tam poszedł, przynajmniej nie będzie żałował, że może coś stracił (mysz na przykład). Wrócił na aleję i szedł w górę. Pojawiła się też Tosia, ale usiadła i oglądała w dół.

Upewniła się, że pies nadal pod drzewem stoi i stylem mocno-przyziemnym przeszła pod iglaka.

Doszliśmy na szczyt

Czekaliśmy, wołaliśmy, ale Tosia nie przyszła. Wiało bardzo, ale czy to powód by nas lekceważyć?